domingo 28 de junio de 2009

Arde Lucus

Acaba de terminar una edición más de una fiesta que cada vez atrae más participantes y visitantes. Cuando en el año 1998 propuse la creación del Foro de ciudades de origen romano del Noroeste Peninsular, una de las ideas que debatimos en las pocas reuniones que dio tiempo a mantener - porque tras la llegada de los socialistas al Gobierno Local de este foro nunca más se supo - fue la de implantar un evento anual que conmemorara el origen romano de la ciudad. Así se lo transmití, al igual que otros proyectos de importancia que quedaban en marcha, al Alcalde entrante. Por ello cuando años después vi esta iniciativa, me alegré porque la considero acertada, oportuna y de amplia repercusión turística y por tanto económica. Felicitaciones pues a los impulsores y organizadores año tras año.

De todas maneras, quisiera poner algunos peros para que, si se quieren tener presentes como aportaciones en positivo, se puedan tomar precauciones y corregir algunos fallos en futuras ediciones.

Me preocupa que valga todo a la hora de montar mercadillos y así, en una fiesta romana, pudimos ver puestos que poco o nada tenían que ver con la causa. Los mismos que se instalan en la feria medieval, la goyesca, o cualquiera de las muchas que ahora se venden a los ayuntamientos por parte de las mismas empresas organizadoras.

El programa podría ser algo más reducido y no, por llenar un folleto, poner algunas cosas sin mucho contenido pero sí gasto. Además, se da el caso de que no es posible acudir a todo por coincidir en horario y estar en diferentes emplazamientos.

Es muy positivo el que la población participe con sus trajes de la época, pero habrá que tener cuidado a la hora de los repartos desde el Ayuntamiento para evitar sospechas, o algo más, de favoritismos. Lo mismo que en el reparto de entradas para determinados espectáculos.

En definitiva, creo que como en otras cuestiones lo importante es la calidad y no la cantidad, por eso apuesto por reducir programación y concentrarse en aquellos actos que realmente puedan ser fieles a la tradición e historia del pueblo romano, con una organización a nivel de garantizar la seguridad, el orden público y la limpieza para que puedan ser digno ejemplo para los que nos visitan esos días.

Finalmente espero apoyo para la petición que mi grupo municipal le planteo al Presidente de la Xunta en su última visita a Lugo: declarar esta fiesta de interés turístico para potenciar su proyección y difusión.

Ésta es una buena oportunidad de vender Lugo como algo único y fiel a su historia. Aprovechémosla.

__________________________________________________________________________


Arde Lucus

Acaba de terminar unha edición máis dunha festa que cada vez atrae máis participantes e visitantes. Cando no ano 1998 propuxen a creación do Foro de cidades de orixe romana do Noroeste Peninsular, unha das ideas que debatemos nas poucas reunións que deu tempo a manter - porque tras a chegada dos socialistas ao Goberno Local deste foro nunca máis se soubo - foi a de implantar un evento anual que conmemorase a orixe romana da cidade. Así llo transmitín, do mesmo xeito que outros proxectos de importancia que quedaban en marcha, ao Alcalde entrante. Por iso cando anos despois vin esta iniciativa, alegreime porque a considero acertada, oportuna e de ampla repercusión turística e xa que logo económica. Felicitacións pois aos impulsores e organizadores ano tras ano.

De todas as maneiras, quixese pór algúns peros para que, se se queren ter presentes como achegas en positivo, póidanse tomar precaucións e corrixir algúns fallos en futuras edicións.

Preocúpame que valla todo á hora de montar mercadillos e así, nunha festa romana, puidemos ver postos que pouco ou nada tiñan que ver coa causa. Os mesmos que se instalan na feira medieval, a goyesca, ou calquera das moitas que agora se venden aos concellos por parte das mesmas empresas organizadoras.

O programa podería ser algo máis reducido e non, por encher un folleto, pór algunhas cousas sen moito contido pero si gasto. Ademais, dáse o caso de que non é posible acudir a todo por coincidir en horario e estar en diferentes emprazamentos.

É moi positivo o que a poboación participe cos seus traxes da época, pero haberá que ter coidado á hora das reparticións desde o Concello para evitar sospeitas, ou algo máis, de favoritismos. O mesmo que na repartición de entradas para determinados espectáculos.

En definitiva, creo que como noutras cuestións o importante é a calidade e non a cantidade, por iso aposto por reducir programación e concentrarse naqueles actos que realmente poidan ser fieis á tradición e historia do pobo romano, cunha organización a nivel de garantir a seguridade, a orde pública e a limpeza para que poidan ser digno exemplo para os que nos visitan eses días.

Finalmente espero apoio para a petición que o meu grupo municipal expuxo ao Presidente da Xunta na súa última visita a Lugo: declarar esta festa de interese turístico para potenciar a súa proxección e difusión.

Esta é unha boa oportunidade de vender Lugo como algo único e fiel á súa historia. Aproveitémola.

domingo 21 de junio de 2009

Arrancan los tractores

Diputadas socialistas a las que nunca se escuchó en la etapa del gobierno bipartito reclamar mejoras para Lugo, piden ahora actuaciones urgentes en la Muralla, compromisos de la Xunta para investigación arqueológica y urgencia a las obras del museo de la romanización. Estos días también reaparecen asociaciones vecinales con exigencias y amenazas de movilizaciones para pedir que se agilicen las obras del nuevo hospital.

Mientras, el Alcalde de Lugo dice estar muy preocupado por la situación de los trabajadores de Leche Pascual y le pide a la Xunta soluciones inmediatas, y otros como el sindicato Labrego Galego protagonizan hoy una tractorada en protesta por la situación que viven desde hace años los ganaderos gallegos.

¿Qué les parece? Tuvo que cambiar el gobierno gallego y gobernar el Partido Popular para que arranquen los tractores y se vayan de manifestación, para que se exija a quien no lleva ni cien días de acción de gobierno soluciones para los problemas que dos partidos juntos fueron incapaces tan siquiera de imaginar durante su desgobierno de casi mil quinientos días. 100 frente a 1.500 días.

¿Dónde estaban las protestas cuando las obras del hospital de Lugo estuvieron paradas y las empresas se marchaban porque la administración gallega no les pagaba o ni tan siquiera les certificaba las obras realizadas? ¿Dónde estaban cuando venía el entonces Presidente Touriño a fotografiarse con el casco visitando unas obras para ocultar el verdadero problema, que no había obra? ¿Por qué no se exigía entonces seriedad, rigor y cumplimiento de los plazos en lugar de retrasos de más de 400 días?

Feijóo vino a Lugo sin haber cumplido 50 días de acción de gobierno y dijo que la Galicia interior era prioritaria. Dijo que, de los compromisos pendientes con Lugo, el hospital era para él la mayor prioridad, pero también dijo que para acabarlo necesitaba del orden de 50 millones de euros (8.319.300.000 de ptas.), millones que el anterior gobierno fue incapaz de presupuestar, en Román paladino, que no existían ya que pensaban financiar la compra de todo el mobiliario, aparatos, etc. por el sistema de renting porque, como paga Juan Pueblo, qué más da si salía carísimo.

Los que durante 4 años callaron ya tienen sus particulares tractores encendidos y que no se engañe nadie, no los encienden para trabajar y arar en el buen camino, no. Lo hacen para hacer ruido y cuanto más ruido mejor, porque así mucha gente acabará creyendo que ellos no tuvieron culpa de nada, que toda la responsabilidad la tienen los que hoy todavía no llevan ni cien días gobernando.

Feijóo vino a dar la cara, a decir la verdad y a pedirnos a todos colaboración, como mínimo en dejarle claras las prioridades de Lugo. Pero, a las pocas horas, nuestro Alcalde ya iba por libre y era portavoz de todas las ideologías, rechazaba el diálogo y escribía ágil y veloz al Presidente para contarle lo que pensamos los demás. Mal comienzo del Alcalde y de otros dirigentes hasta ahora mudos en sus reivindicaciones, y que ahora descubren su amor reivindicativo por Lugo y ya amenazan con movilizar lo que no quisieron, no pudieron, o no les dejaron reivindicar.


____________________________________________________________________________


Arrincan os tractores

Deputadas socialistas ás que nunca se escoitou na etapa do goberno bipartito reclamar melloras para Lugo, piden agora actuacións urxentes na Muralla, compromisos da Xunta para investigación arqueolóxica e urxencia ás obras do museo da romanización. Estes días tamén reaparecen asociacións veciñais con esixencias e ameazas de mobilizacións para pedir que se axilicen as obras do novo hospital.

Mentres, o Alcalde de Lugo di estar moi preocupado pola situación dos traballadores de Leite Pascual e pídelle á Xunta solucións inmediatas, e outros como o sindicato Labrego Galego protagonizan unha tractorada en protesta pola situación que viven desde hai anos os gandeiros galegos.

Que lles parece? Tivo que cambiar o goberno galego e gobernar o Partido Popular para que arrinquen os tractores e vaian de manifestación, para que se esixa a quen non leva nin cen días de acción de goberno soluciones para os problemas que dous partidos xuntos foron incapaces tan sequera de imaxinar durante o seu desgoberno de case mil cincocentos días. 100 fronte a 1.500 días.

Onde estaban as protestas cando as obras do hospital de Lugo estiveron paradas e as empresas marchaban porque a administración galega non lles pagaba ou nin tan sequera certificabal as obras realizadas? Onde estaban cando viña o entón Presidente Touriño a fotografarse co casco visitando unhas obras para ocultar o verdadeiro problema, que non había obra? Por que non se esixía entón seriedade, rigor e cumprimento dos prazos en lugar de atrasos de máis de 400 días?

Feijóo veu a Lugo sen cumprir 50 días de acción de goberno e dixo que a Galicia interior era prioritaria. Dixo que, dos compromisos pendentes con Lugo, o hospital era para el a maior prioridade, pero tamén dixo que para acabalo necesitaba da orde de 50 millóns de euros (8.319.300.000 de ptas.), millóns que o anterior goberno foi incapaz de orzar, en Román paladino, que non existían xa que pensaban financiar a compra de todo o mobiliario, aparellos... polo sistema de renting porque, como paga Juan Pueblo, que máis dá se saía carísimo.

Os que durante 4 anos calaron xa teñen os seus particulares tractores acesos e que non se engane ninguén, non os acenden para traballar e arar no bo camiño, non. Fano para facer ruído e canto máis ruído mellor, porque así moita xente acabará crendo que eles non tiveron culpa de nada, que toda a responsabilidade téñena os que hoxe aínda non levan nin cen días gobernando.

Feijóo veu dar a cara, a dicir a verdade e a pedirnos a todos colaboración, como mínimo en deixarlle claras as prioridades de Lugo. Pero, ás poucas horas, o noso Alcalde xa ía por libre e era portavoz de todas as ideoloxías, rexeitaba o diálogo e escribía áxil e veloz ao Presidente para contarlle o que pensamos os demais. Mal comezo do Alcalde e doutros dirixentes ata agora mudos nas súas reivindicacións, e que agora descobren o seu amor reivindicativo por Lugo e xa ameazan con mobilizar o que non quixeron, non puideron, ou non lles deixaron reivindicar.

domingo 14 de junio de 2009

Resaca electoral

Hace ahora una semana que se completaban los escrutinios de las mesas electorales y el resultado reflejaba una clara victoria electoral para el Partido Popular en España y en Europa. Por el contrario el Partido socialista sufría una derrota importante y aquí, en Galicia, el BNG quedaba a mucha distancia del ganador.

Hasta aquí lo que parece más evidente. Lo que no lo fue tanto fue la reacción del partido en el Gobierno, y de forma especial la del Presidente Zapatero.

No sé si han dado cuenta de la similitud entre las noches electorales del 1 de marzo en Galicia y la pasada de las europeas. En ambas el Presidente del Gobierno, que también es secretario general del PSOE, estaba desaparecido en combate y no daba la cara en ningún momento, ni tampoco lo hizo en los días siguientes. La derrota no parece gustarle y prefiere, como todos, fotos en celebraciones, pero se olvida de quién es.

A los pocos días en sus primeras intervenciones en el Senado y en el Congreso más de lo mismo, es decir ni una palabra relacionada con su derrota en las urnas. Cada vez se va conociendo mejor a estas personas que primero prometen, después anuncian el final de la crisis varias veces en un año, pierden las elecciones y hacen mutis por el foro como si la cosa no fuera con ellos.

Aquí, en el Ayuntamiento de Lugo, el PP subió 4 puntos, el PSOE quedó a 10 del PP, y el BNG a 40 puntos. Sin comentarios.

Yo no extrapolo estos resultados a otras elecciones, pero que en 90 días y en dos procesos electorales el PP consiga dos importantes victorias marca una tendencia y ésta es alcista, así que animo a todos, que las cosas van por el buen camino y estoy seguro que no han sido ajenas las actitudes y el trabajo de este partido en nuestra ciudad y parroquias.

Enhorabuena a todos los que de una forma u otra colaborasteis en este triunfo y muchas gracias a cuantos nos disteis vuestro voto de confianza. Seguiremos trabajando para no defraudar.


__________________________________________________________________________


Resaca electoral

Hai agora unha semana que se completaban os escrutinios das mesas electorais e o resultado reflectía unha clara vitoria electoral para o Partido Popular en España e en Europa. Pola contra o Partido socialista sufría unha derrota importante e aquí, en Galicia, o BNG quedaba a moita distancia do gañador.

Ata aquí o que parece máis evidente. O que non o foi tanto foi a reacción do partido no Goberno, e de forma especial a do Presidente Zapatero.

Non sei se deron conta da similitude entre as noites electorais do 1 de marzo en Galicia e a pasada das europeas. En ambas o Presidente do Goberno, que tamén é secretario xeral do PSOE, estaba desaparecido en combate e non daba a cara en ningún momento, nin tampouco o fixo nos días seguintes. A derrota non parece que lle guste e prefire, como todos, fotos en celebracións, pero se esquece de quen é.

Aos poucos días nas súas primeiras intervencións no Senado e no Congreso máis do mesmo, é dicir nin unha palabra relacionada coa súa derrota nas urnas. Cada vez vaise coñecendo mellor a estas persoas que primeiro prometen, despois anuncian o final da crise varias veces nun ano, perden as eleccións e fan mutis polo foro coma se a cousa non fose con eles.

Aquí, no Concello de Lugo, o PP subiu 4 puntos, o PSOE quedou a 10 do PP, e o BNG a 40 puntos. Sen comentarios.

Eu non extrapolo estes resultados a outras eleccións, pero que en 90 días e en dous procesos electorais o PP consiga dúas importantes vitorias marca unha tendencia e esta é alcista, así que animo a todos, que as cousas van polo bo camiño e estou seguro que non foron alleas as actitudes e o traballo deste partido na nosa cidade e parroquias.

Parabén a todos os que dunha forma ou outra colaborastes neste triunfo e moitas grazas a cantos nos destes o voso voto de confianza. Seguiremos traballando para non defraudar.

domingo 7 de junio de 2009

Transparente y riguroso

En el artículo 18 del Reglamento General de Circulación se dice que: “Se prohíbe la utilización durante la conducción de dispositivos de telefonía móvil y cualquier otro medio o sistema de comunicación, excepto cuando el desarrollo de la comunicación tenga lugar sin emplear las manos ni usar cascos, auriculares o instrumentos similares. Quedan exentos de dicha prohibición los agentes de la autoridad en el ejercicio de las funciones que tengan encomendadas”.

Para alguien no jurista pero que aplique el sentido común, parece que la excepcionalidad recogida en el texto está pensada para agentes de policía o guardia civil que, en acto de servicio, puedan necesitar establecer comunicación con otras unidades o con su central mientras conducen y realizan algún servicio. A mí es lo que me sugiere esa redacción.

Pero parece que, para otras personas, esta excepcionalidad puede aplicarse a concejales que tengan responsabilidades en áreas de policía, bomberos, etc. Me pregunto por qué no es extensivo a los concejales de urbanismo si tienen que recibir un aviso de un edificio que se derrumba o a los propios alcaldes que son la primera autoridad en cada pueblo o ciudad.

Abrir esta vía de excepcionalidad para evitar el pago de una multa por hablar por el móvil mientras se conduce podría llevarnos al absurdo de considerar que un corredor de bolsa necesite contestar en un minuto concreto a una operación importante; que un conselleiro en su coche particular al volante deba contestar a una llamada urgente de su presidente y podríamos incluso llegar al ridículo y usarla para eximir a los presidentes de comunidad por atender el aviso de una avería en su edificio.

Al margen de todas las posibles interpretaciones que cada uno haga, me pregunto si el concejal socialista lucense que declaró el pasado viernes como imputado en la trama de multas de tráfico desconoce la existencia de dispositivos denominados manos libres, que permiten hacer y realizar llamadas sin infringir el código de la circulación.

En la explicación dada a posteriori de sus declaraciones ante la jueza instructora y, según lo publicado en los medios de comunicación, este dijo: “son un cidadán como todos; a miña maneira de estar na vida política é de absoluta transparencia, de ser rigoroso comigo mesmo como co resto dos cidadáns, que é o que esixen de nós como cargos políticos.”

Aquí es donde yo no entiendo nada, porque pienso que lo que se exige de los cargos públicos, como los que yo mismo ostento, es una conducta ejemplar en lo ético y lo moral, además de en el ejercicio de nuestra actividad pública. Y, en el caso que nos ocupa, transparente y riguroso sería pagar la multa y, después, proceder a recurrirla si, asesorado en este sentido, procediese tal recurso, pero de entrada pagarla para no dejar ningún tipo de duda sobre la voluntad de cumplir la ley reconociendo, al tiempo, la falta cometida. Todo el mundo sabe que está penalizado y es falta grave conducir y hablar por el móvil al mismo tiempo, todo el mundo excepto un concejal socialista con competencias en materia de tráfico y policía en el Ayuntamiento de Lugo. ¿Será que nunca tuvo tiempo para ver o escuchar las reiteradas campañas que la DGT realiza sobre esta importante causa de accidentes en nuestras carreteras?

Lo mínimo que esperamos de cualquier imputado en este trama es que reconozcan su falta y pidan disculpas. Es lo mínimo.

__________________________________________________________________________


Transparente e rigoroso

No artigo 18 do Regulamento Xeral de Circulación dise que: “Prohíbese a utilización durante a condución de dispositivos de telefonía móbil e calquera outro medio ou sistema de comunicación, excepto cando o desenvolvemento da comunicación teña lugar sen empregar as mans nin usar cascos, auriculares ou instrumentos similares. Quedan exentos de devandita prohibición os axentes da autoridade no exercicio das funcións que teñan encomendadas”.

Para alguén non xurista pero que aplique o sentido común, parece que a excepcionalidade recollida no texto está pensada para axentes de policía ou garda civil que, en acto de servizo, poidan necesitar establecer comunicación con outras unidades ou coa súa central mentres conducen e realizan algún servizo. A min é o que me suxire esa redacción.

Pero parece que, para outras persoas, esta excepcionalidade pode aplicarse a concelleiros que teñan responsabilidades en áreas de policía, bombeiros… Pregúntome por que non é extensivo aos concelleiros de urbanismo se teñen que recibir un aviso dun edificio que se derruba ou aos propios alcaldes que son a primeira autoridade en cada pobo ou cidade.

Abrir esta vía de excepcionalidade para evitar o pago dunha multa por falar polo móbil mentres se conduce podería levarnos ao absurdo de considerar que un corredor de bolsa necesite contestar nun minuto concreto a unha operación importante; que un conselleiro no seu coche particular ao volante deba contestar a unha chamada urxente do seu presidente e poderiamos ata chegar ao ridículo e usala para eximir aos presidentes de comunidade por atender o aviso dunha avaría no seu edificio.

Á marxe de todas as posibles interpretacións que cada un faga, pregúntome se o concelleiro socialista lucense que declarou o pasado venres como imputado na trama de multas de tráfico descoñece a existencia de dispositivos denominados mans libres, que permiten facer e realizar chamadas sen infrinxir o código da circulación.

Na explicación dada a posteriori das súas declaracións ante a xuíza instrutora e, segundo o publicado nos medios de comunicación, este dixo: “son un cidadán como todos; a miña maneira de estar na vida política é de absoluta transparencia, de ser rigoroso comigo mesmo como co resto dous cidadáns, que é ou que esixen de nós como cargos políticos”.

Aquí é onde eu non entendo nada, porque penso que o que se esixe dos cargos públicos, como os que eu mesmo ostento, é unha conduta exemplar no ético e o moral, ademais de en o exercicio da nosa actividade pública. E, no caso que nos ocupa, transparente e rigoroso sería pagar a multa e, despois, proceder a recorrela se, asesorado neste sentido, procedese tal recurso, pero de entrada pagala para non deixar ningún tipo de dúbida sobre a vontade de cumprir a lei recoñecendo, ao tempo, a falta cometida. Todo o mundo sabe que está penalizado e é falta grave conducir e falar polo móbil ao mesmo tempo, todo o mundo excepto un concelleiro socialista con competencias en materia de tráfico e policía no Concello de Lugo. Será que nunca tivo tempo para ver ou escoitar as reiteradas campañas que a DXT realiza sobre esta importante causa de accidentes nas nosas estradas?

O mínimo que esperamos de calquera imputado neste trama é que recoñezan a súa falta e pidan desculpas. É o mínimo.

domingo 31 de mayo de 2009

Nombramientos

Nombramientos

Hace pocos días conocíamos la noticia del cese y del nuevo nombramiento de la persona que dirigirá el Centro Tecnológico Agroalimentario Lucense (CETAL).

En otra situación, la noticia provocaría reacciones de felicitación y parabienes para el recién nombrado, pero los antecedentes y consecuencias refrenan dichas reacciones. Lo primero: este instituto agroalimentario nace de un compromiso político adquirido en 2004 por el entonces secretario de Organización del PSOE y hoy Ministro de Fomento. José Blanco dijo que con su puesta en marcha se crearían 15.000 puestos de trabajo.

Pasaron meses y meses y lo único que se hizo fue crear una unidad de gestión con unos 5 puestos de trabajo, posteriormente se empezaron a firmar convenios debidamente publicitados y vendidos a los medios con grandes puestas en escena y, así, llegamos a la creación del CETAL y a la designación de su Patronato. Entonces había que contratar a un director gerente y, en medio de todas las entrevistas que los patronos iban realizando y que también tenían eco en los medios, surgió la polémica cuando un indiscreto micrófono de una emisora de radio captó unas palabras de José Blanco conversando con un senador lucense de su partido. El Secretario de Organización de los socialistas mostraba su satisfacción por haber fichado ya a un director gerente para fastidiar (sus palabras fueron más soeces) al director de otro instituto tecnológico, el lácteo para más señas, con sede en Lugo y en aquel momento bajo la dependencia de la Consellería de Medio Rural (BNG). Además de lo grotesco del argumento, los patronos que seguían entrevistando candidatos desconocían el cierre del fichaje por José Blanco. La filtración obligó a buscar otro gerente.

Ha pasado más de un año desde aquello, y en este tiempo el CETAL no ha parido ni un solo proyecto de interés y utilidad para esta provincia y ahora nos sorprende con que se cesa al director gerente.

En esta ocasión, el proceso del nuevo nombramiento tiene algunas peculiaridades: se hizo “con nocturnidad y alevosía” con una orden del día “poco transparente”. En lugar de decir, con claridad, substitución, cese y nombramiento del director del CETAL se apunta “Atribución de funciones ordinarias de administración de la fundación”.

La reunión se celebra en Madrid y no en Lugo, como en anteriores ocasiones, las explicaciones son confusas y se habla de pérdida de confianza. El nuevo director que eligen es conocido, entre otras cosas, por haber ocupado un puesto político en el último gobierno gallego, designado por el PSOE. Su perfil se escoge sin pasar ningún proceso de entrevistas, algo que en la anterior ocasión resultaba imprescindible y de lo que presumían Orozco y la Ministra Espinosa.


_________________________________________________________________________

Nomeamentos

Hai poucos días coñeciamos a noticia do cesamento e do novo nomeamento da persoa que dirixirá o Centro Tecnolóxico Agroalimentario Lucense (CETAL).

Noutra situación, a noticia provocaría reaccións de felicitación e parabéns para o recentemente nomeado, pero os antecedentes e consecuencias refrean ditas reaccións. O primeiro: este instituto agroalimentario nace dun compromiso político adquirido en 2004 polo entón secretario de Organización do PSOE e hoxe Ministro de Fomento. José Branco dixo que coa súa posta en marcha crearíanse 15.000 postos de traballo.

Pasaron meses e meses e o único que se fixo foi crear unha unidade de xestión cuns 5 postos de traballo, posteriormente empezáronse a asinar convenios debidamente publicitados e vendidos aos medios con grandes postas en escena e, así, chegamos á creación do CETAL e á designación do seu Padroado. Entón había que contratar a un director xerente e, no medio de todas as entrevistas que os patróns ían realizando e que tamén tiñan eco nos medios, xurdiu a polémica cando un indiscreto micrófono dunha emisora de radio captou unhas palabras de José Branco conversando cun senador lucense do seu partido. O Secretario de Organización dos socialistas mostraba a súa satisfacción por fichar xa a un director xerente para amolar (as súas palabras foron máis soeces) ao director doutro instituto tecnolóxico, o lácteo para máis acenos, con sede en Lugo e naquel momento baixo a dependencia da Consellería de Medio Rural (BNG). Ademais do grotesco do argumento, os patróns que seguían entrevistando candidatos descoñecían o peche da fichaxe por José Branco. A filtración obrigou a buscar outro xerente.

Pasou máis dun ano desde aquilo, e neste tempo o CETAL non pariu nin un só proxecto de interese e utilidade para esta provincia e agora sorpréndenos con que se cesa ao director xerente.

Nesta ocasión, o proceso do novo nomeamento ten algunhas peculiaridades: fíxose “con nocturnidade e aleivosía” cunha orde do día “pouco transparente”. En lugar de dicir, con claridade, substitución, cesamento e nomeamento do director do CETAL apúntase “Atribución de funcións ordinarias de administración da fundación”.

A reunión celébrase en Madrid e non en Lugo, como en anteriores ocasións, as explicacións son confusas e fálase de perda de confianza. O novo director que elixen é coñecido, entre outras cousas, por ocupar un posto político no último goberno galego, designado polo PSOE. O seu perfil escóllese sen pasar ningún proceso de entrevistas, algo que na anterior ocasión resultaba imprescindible e do que presumían Orozco e a Ministra Espinosa.

domingo 24 de mayo de 2009

Santa Bárbara cuando truena

No hay refrán más cierto que aquel que nos recuerda a Santa Bárbara cuando truena. En la mar, los medios de comunicación y la sociedad, se acuerdan de los sufridos marineros cuando un pequeño barco naufraga y sus familias lloran la desaparición de sus seres queridos. En el campo gallego pasa algo parecido, sólo se acuerdan de los ganaderos cuando hay tractoradas, se derraman litros de leche delante de algún Ministerio, o como estos días, se anuncia el cierre de alguna planta láctea con la consiguiente perdida de puestos de trabajo.

Si esto es frecuente, en el terreno político la cosa es parecida. Si es habitual que el gobierno se olvide de estos sectores vitales en nuestra economía, es infumable que se haga cuando acaba de perder el poder que le permitió adoptar medidas paliativas, correctoras, preventivas y de todo tipo. Pero lo que merece el calificativo de burla grotesca, es que a los pocos días de abandonar un gobierno, sus propios integrantes, o sus correligionarios de idénticas siglas se dediquen a “exigir soluciones urgentes”, a los que no llevan ni treinta días gobernando.

Este triste escenario se ve completado cuando aparecen en la escena esos personajillos que dicen querer, como pocos, a su ciudad y encuentran en estas noticias tan preocupantes ocasión de hacerse otra foto, su foto.

Estos días nos llegaba la noticia del preocupante panorama que se cierne sobre ciento cincuenta y cinco personas que pueden perder su puesto de trabajo en una importante planta láctea de  Outeiro de Rei. 

Algunos llevamos tiempo demandando medidas urgentes, de choque, que eviten la ruina de miles de productores que venden el litro de leche por debajo de su coste real. A diferencia de otros sectores que sí figuran entre las prioridades del gobierno, el lácteo no está incluido en los planes de medidas para refinanciar las deudas contraídas durante los últimos años adquiriendo cuota láctea o modernizando sus explotaciones para ser más competitivos y sobrevivir.

Estos momentos de graves dificultades requieren decisiones firmes, valientes y pegadas al terreno. Es decir, lo contrario a la demagogia barata y a la palabrería de aficionados que dicen sentirse muy preocupados y afligidos por lo que se viene encima. Lo que realmente se necesita es trabajar buscando posibles alternativas: nuevos inquilinos para esa planta de Outeiro, si los actuales se van, y medidas para que los ganaderos no sigan obteniendo pérdidas cada vez que el camión de recogida se marcha de sus fincas con los litros de leche que acaban de malvender.

Si la situación económica nacional requiere urgentemente un pacto de estado, nuestro sector productivo lechero y toda la cadena que le sigue, precisa de un amplio consenso en políticas económicas y sociales, dentro de un marco de defensa a muerte de miles de familias que durante muchos años han representado el sentir y el sustento de nuestra pobre economía provincial. 

Si mañana nos faltan nuestras gentes en la mar o en el terruño, alguien acabará por poner el letrero de cerrado por defunción a nuestra provincia. Pero mientras tanto menos fotos, menos lamentaciones oportunistas y más trabajo serio y silencioso.


_____________________________________________________________________________


Santa Bárbara cando truena

Non hai refrán máis certo que aquel que nos recorda a Santa Bárbara cando truena. Na mar, os medios de comunicación e a sociedade, acórdanse dos sufridos mariñeiros cando un pequeno barco naufraga e as súas familias choran a desaparición dos seus seres queridos. No campo galego pasa algo parecido, só se acordan dos gandeiros cando hai tractoradas, derrámanse litros de leite diante dalgún Ministerio, ou como estes días, anúnciase o peche dalgunha planta láctea coa consecuente perdida de postos de traballo.

Se isto é frecuente, no terreo político a cousa é parecida. Se é habitual que o goberno se esqueza destes sectores vitais na nosa economía, é infumable que se faga cando acaba de perder o poder que lle permitiu adoptar medidas paliativas, correctoras, preventivas e de todo tipo. Pero o que merece o cualificativo de burla grotesca, é que aos poucos días de abandonar un goberno, os seus propios integrantes, ou os seus correlixionarios de idénticas siglas se dediquen a "esixir solucións urxentes", aos que non levan nin trinta días gobernando.

Este triste escenario vese completado cando aparecen na escena eses personajillos que din querer, como poucos, á súa cidade e atopan nestas noticias tan preocupantes ocasión de facerse outra foto, a súa foto.

Estes días chegábanos a noticia do preocupante panorama que se cerne sobre cento cincuenta e cinco persoas que poden perder o seu posto de traballo nunha importante planta láctea de Outeiro de Rei. 

Algúns levamos tempo demandando medidas urxentes, de choque, que eviten a ruína de miles de produtores que venden o litro de leite por baixo do seu custo real. A diferenza doutros sectores que si figuran entre as prioridades do goberno, o lácteo non está incluído nos plans de medidas para refinanciar as débedas contraídas durante os últimos anos adquirindo cota láctea ou modernizando as súas explotacións para ser máis competitivos e sobrevivir.

Estes momentos de graves dificultades requiren decisións firmes, valentes e pegadas ao terreo. É dicir, o contrario á demagoxia barata e á palabrería de afeccionados que din sentirse moi preocupados e aflixidos polo que vén encima. O que realmente se necesita é traballar buscando posibles alternativas: novos inquilinos para esa planta de Outeiro, se os actuais marchan, e medidas para que os gandeiros non sigan obtendo perdas cada vez que o camión de recollida marcha das súas leiras cos litros de leite que tiveron que malvender.

Se a situación económica nacional require urxentemente un pacto de estado, o noso sector produtivo leiteiro e toda a cadea que lle segue, precisa dun amplo consenso en políticas económicas e sociais, dentro dun marco de defensa a matar de miles de familias que durante moitos anos representaron o sentir e o sustento da nosa pobre economía provincial. 

Se mañá nos faltan as nosas xentes na mar ou no terruño, alguén acabará por pór o letreiro de pechado por defunción á nosa provincia. Pero mentres tanto menos fotos, menos lamentacións oportunistas e máis traballo serio e silencioso.

domingo 17 de mayo de 2009

Oportunismo e Incoherencia



Estas dos palabras, oportunismo e incoherencia, hay que aplicársela a los que estos días dicen sentirse tremendamente preocupados con el cierre de una de las plantas de recogida de leche de nuestra provincia. Dicen que no se puede permitir y que están muy preocupados.

Preocupados estamos todos, pero mucho más los trabajadores, que pueden perder sus empleos, y sus familias. Los responsables políticos, como nuestro alcalde Orozco, y otros que pertenecen al partido que estos últimos 4 años tuvo la responsabilidad de gobernar la política agrícola y ganadera de la Xunta, como el portavoz del BNG en el Concello de Lugo, quieren que se adopten medidas urgentes ahora para evitar el cierre de una de las plantas lácteas de Lugo.

Yo les pregunto, ¿Qué hicieron durante estos años últimos años para impedir que entrara en crisis este sector en Galicia? ; ¿Qué medidas se adoptaron para evitar que ahora los ganaderos productores de leche estén vendiendo en pérdidas?

Sin esperar por las respuestas, deducibles por la actual situación, añadiré que estos partidos votaron en contra de iniciativas en diferentes ámbitos políticos encaminadas a mejorar la situación por la que atraviesa este sector, y lo hicieron por el hecho de venir esas propuestas de la mano del PP. Y ahora, cuando la situación se hace insostenible, todo son angustias y propuestas urgentes de difícil viabilidad.

Hay especialistas en hacer de las escenas de desgracias y de problemas sus fotos favoritas para conseguir ser noticia y tratar de dar la vuelta a la situación apareciendo como salvadores de infortunios ajenos.

Desde este modesto medio pido prudencia, nada de demagogia y trabajo serio y silencioso en la búsqueda de soluciones y de apoyos que permitan a las empresas en graves dificultades encontrar soportes y caminos para salir de la grave crisis que atraviesan. Y para los casos que ya no admitan vuelta atrás, también pido esfuerzo y encuentro de alternativas a años y años de trabajo y esfuerzo de cientos de trabajadores y ganaderos.

Todos estamos preocupados, pero me temo que algunos más de aparecer como buenos samaritanos y obtener rentabilidad política. Otros ahora urgen medidas a un gobierno que lleva 15 días en Santiago mientras fueron incapaces de apoyar al sector estos últimos años cuando tuvieron responsabilidades de gobierno.


__________________________________________________________________________


Oportunismo e Incoherencia

Estas dúas palabras, oportunismo e incoherencia, hai que llas aplicar aos que estes días din sentirse tremendamente preocupados co peche dunha das plantas de recollida de leite da nosa provincia. Din que non se pode permitir e que están moi preocupados.

Preocupados estamos todos, pero moito máis os traballadores, que poden perder os seus empregos, e as súas familias. Os responsables políticos, como o noso alcalde Orozco, e outros que pertencen ao partido que estes últimos 4 anos tivo a responsabilidade de gobernar a política agrícola e gandeira da Xunta, como o portavoz do BNG no Concello de Lugo, queren que se adopten medidas urxentes agora para evitar o peche dunha das plantas lácteas de Lugo.

Eu pregúntolles, Que fixeron durante estes anos últimos anos para impedir que entrase en crise este sector en Galicia? ; Que medidas adoptaron para evitar que agora os gandeiros produtores de leite estean vendendo en perdas?

Sen esperar polas respostas, deducibles pola actual situación, engadirei que estes partidos votaron en contra de iniciativas en diferentes ámbitos políticos encamiñadas a mellorar a situación pola que atravesa este sector, e fixérono polo feito de vir esas propostas da man do PP. E agora, cando a situación faise insostible, todo son angustias e propostas urxentes de difícil viabilidade.

Hai especialistas en facer das escenas de desgrazas e de problemas as súas fotos favoritas para conseguir ser noticia e tratar de dar a volta á situación aparecendo como salvadores de infortunios alleos.

Desde este modesto medio pido prudencia, nada de demagoxia e traballo serio e silencioso na procura de solucións e de apoios que permitan ás empresas en graves dificultades atopar soportes e camiños para saír da grave crise que atravesan. E para os casos que xa non admitan volta atrás, tamén pido esforzo e encontro de alternativas a anos e anos de traballo e esforzo de centos de traballadores e gandeiros.

Todos estamos preocupados, pero me temo que algúns máis de aparecer como bos samaritanos e obter rendibilidade política. Outros agora urxen medidas a un goberno que leva 15 días en Santiago mentres foron incapaces de apoiar ao sector estes últimos anos cando tiveron responsabilidades de goberno.

domingo 10 de mayo de 2009

E.M.E.V.E

Hoy mis pensamientos están en cuestiones cercanas, personales, emotivas y, por desgracia, tristes. Acabamos de declarar dos días de luto oficial en el Ayuntamiento de Lugo y todavía tenemos nuestras retinas impregnadas de las duras imágenes difundidas por los medios de comunicación, imágenes a las que puedo sumar las vividas en directo en la tarde del pasado domingo en el Hospital Clínico de Santiago.

Tanto dolor, tanto gesto roto por mezclas de sentimientos que sólo tratan de buscar consuelo y alguna explicación por lo ocurrido.

Un padre me dice: “Esto es muy injusto. No salían de noche porque al día siguiente había partido. Sólo estudiaban y hacían deporte”. Tiene razón ese padre. Todos los que lo somos ―yo de tres hijas, alguna llegó a vestir la misma camiseta del Emevé―, los que tienen o han pasado por estas edades recientemente, no encontramos explicación, nos revelamos, en definitiva, no queremos aceptar lo que ya no tiene vuelta atrás. La vida nos somete a pruebas que muchas veces no merecemos.

Estamos hablando de chicas muy jóvenes. Estamos hablando de gente sana, deportistas. Estamos hablando de personas que lucían y defendían con orgullo y deportividad sus colores junto al nombre de esta ciudad. No hacían declaraciones diarias a los medios, pero no por ello eran menos lucenses. No eran protagonistas de las páginas locales a diario, pero hacían todo lo que podían por colocar el nombre de Lugo lo más alto posible. Por estas y otras razones estamos de luto oficial en esta ciudad.

Pero este luto terminará y los medios dejarán de recordarnos sus nombres y su fatal final. Por eso, cuando la vida siga para todos, también para sus padres, familiares y amigos, aunque con más dolor y con la sensación de que ya nada volverá a ser igual en sus vidas, algo tendremos que hacer para que su recuerdo permanezca entre nosotros.

Este es el momento de olvidar protagonismos personales, alcanzar consensos y plantearnos que si dedicamos calles a personajes que no han vivido y, a lo mejor, ni siquiera saben dónde está Lugo, cómo no vamos a dedicar una calle o un pabellón deportivo a la memoria de estas jóvenes. Acaso no es un ejemplo de vida, de muy corta vida, el compaginar sus estudios con la practica deportiva y haber alcanzado títulos y trofeos que han recordado por España adelante que Lugo también esta en el mapa.

Me niego a admitir la desolación y resignación por no ser capaces de acabar con el elevado número de accidentes de circulación y el dolor es aún más desgarrador cuando las víctimas son conocidas y queridas.

Hoy más que otras veces entendemos que las carreteras, las imprudencias y la fatalidad son una sangría que se lleva lo mejor de nuestra sociedad. Hace unas semanas fue en Friol, hoy es en Lugo.


__________________________________________________________________________


E.M.E.V.E

Hoxe os meus pensamentos están en cuestións próximas, persoais, emotivas e, por desgraza, tristes. Acabamos de declarar dous días de loito oficial no Concello de Lugo e aínda temos as nosas retinas impregnadas das duras imaxes difundidas polos medios de comunicación, imaxes ás que podo sumar as vividas en directo na tarde do pasado domingo no Hospital Clínico de Santiago.

Tanto dor, tanto xesto roto por mesturas de sentimentos que só tratan de buscar consolo e algunha explicación polo ocorrido.

Un pai dime: "Isto é moi inxusto. Non saían de noite porque ao día seguinte había partido. Só estudaban e facían deporte". Ten razón ese pai. Todos os que o somos - eu de tres fillas, algunha chegou a vestir a mesma camiseta do Emevé -, os que teñen ou pasaron por estas idades recentemente, non atopamos explicación, revelámonos, en definitiva, non queremos aceptar o que xa non ten volta atrás. A vida sométenos a probas que moitas veces non merecemos.

Estamos a falar de mozas moi novas. Estamos a falar de xente sa, deportistas. Estamos a falar de persoas que lucían e defendían con orgullo e deportividade as súas cores xunto ao nome desta cidade. Non facían declaracións diarias aos medios, pero non por iso eran menos lucenses. Non eran protagonistas das páxinas locais a diario, pero facían todo o que podían por colocar o nome de Lugo o máis alto posible. Por estas e outras razóns estamos de loito oficial nesta cidade.

Pero este loito terminará e os medios deixarán de recordarnos os seus nomes e o seu fatal final. Por iso, cando a vida siga para todos, tamén para os seus pais, familiares e amigos, aínda que con máis dor e coa sensación de que xa nada volverá ser igual nas súas vidas, algo teremos que facer para que o seu recordo permaneza entre nós.

Este é o momento de esquecer protagonismos persoais, alcanzar consensos e expornos que se dedicamos rúas a personaxes que non viviron e, se cadra, nin sequera saben onde está Lugo, como non imos dedicar unha rúa ou un pavillón deportivo á memoria destas mozas. Seica non é un exemplo de vida, de moi curta vida, o compaxinar os seus estudos coa práctica deportiva e alcanzar títulos e trofeos que recordaron por España adiante que Lugo tamén esta en o mapa.

Négome a admitir a desolación e resignación por non ser capaces de acabar co elevado número de accidentes de circulación e a dor é aínda máis desgarradora cando as vítimas son coñecidas e queridas.

Hoxe máis que outras veces entendemos que as estradas, as imprudencias e a fatalidade son unha sangría que leva o mellor da nosa sociedade. Hai unhas semanas foi en Friol, hoxe é en Lugo.

domingo 3 de mayo de 2009

Tragedia en medio de la celebración

Nunca pensé escribir sobre lo que ahora lo hago. Era otro el tema elegido y ya prácticamente terminado cuando la terrible noticia del accidente del microbus que traía de regreso a casa a las jóvenes integrantes de nuestro equipo lucense de voleibol, el Emevé Lugo, con fallecidas y heridas entre las expedicionarias, me hizo salir para Santiago y tratar de transmitir ánimo y consuelo a los familiares y al resto del equipo.

Por eso ahora sólo puedo escribir, y muy brevemente, sobre los tristes sentimientos que en el Hospital Clínico Universitario de Santiago pudimos percibir. Rostros rotos por el dolor junto a otros llenos de tensión a la espera de noticias sobre la evolución de los heridos.

Un padre me decía, “Esto es muy injusto. Son chicas que sólo saben estudiar y hacer deporte, que prácticamente no salen de noche porque siempre hay que pensar en un partido”. Y claro que es terriblemente injusto, como tantas cosas que no entendemos ni admitimos en esta vida. Por ello y sólo quiero decir esto, mucho animo y fortaleza a todos los que de una forma u otra hoy lloran y sufren pérdidas incomprensibles, y también para los que esperan la recuperación y el olvido de esta pesadilla.

Todo nuestro cariño y apoyo junto al ofrecimiento de todo lo que esté en nuestras manos para aliviar tanto dolor. Un abrazo


_____________________________________________________________________________
Traxedia no medio da celebración
Nunca pensei escribir sobre o que agora o fago. Era outro o tema elixido e xa practicamente terminado cando a terrible noticia do accidente do microbus que traía de regreso a casa ás mozas integrantes do noso equipo lucense de voleibol, o Emevé Lugo, con falecidas e feridas entre as expedicionarias, fíxome saír para Santiago e tratar de transmitir ánimo e consolo aos familiares e ao resto do equipo.

Por iso agora só podo escribir, e moi brevemente, sobre os tristes sentimentos que no Hospital Clínico Universitario de Santiago puidemos percibir. Rostros rotos pola dor xunto a outros cheos de tensión á espera de noticias sobre a evolución dos feridos.

Un pai dicíame, "Isto é moi inxusto. Son mozas que só saben estudar e facer deporte, que practicamente non saen de noite porque sempre hai que pensar nun partido". E claro que é terriblemente inxusto, como tantas cousas que non entendemos nin admitimos nesta vida. Por iso e só quero dicir isto, moito animo e fortaleza a todos os que dunha forma ou outra hoxe choran e sofren perdas incomprensibles, e tamén para os que esperan a recuperación e o esquecemento deste pesadelo.

Todo o noso agarimo e apoio xunto ao ofrecemento de todo o que estea nas nosas mans para aliviar tanto dor. Un abrazo

domingo 26 de abril de 2009

Nuevas formas en tiempos difíciles

He tenido el privilegio de ser testigo directo de la toma de posesión del Presidente de la Xunta. Un acto emotivo y ejemplar, que marcará un antes y un después en la forma y en el fondo de este tipo de eventos.

Me explicaré: Lo habitual y lo vivido hasta hoy era encontrar, en la intervención del Presidente investido, palabras de corte institucional mezcladas con otras de marcado carácter partidista. Este último tipo de mensajes brillaron por su ausencia, y el discurso de Feijóo destacó por su carga emotiva y su claramente marcado acento institucional. No hablaba un Presidente del Partido Popular, lo hacía alguien que es ya Presidente de todos los gallegos. En ningún momento hizo gala de su reciente victoria por mayoría absoluta. En el Salón de los Reyes del Pazo do Hórreo nadie pudo oír una sola palabra hiriente, ofensiva, ni tan siquiera ligeramente molesta dirigida hacia sus rivales en la última contienda electoral.

También en su primera intervención pública en el Obradoiro, ante miles de personas, y desafiando a las nubes que dieron una tregua hasta que finalizó el acto, volvió a hablar nuevamente como Presidente de Galicia y no como Presidente de su Partido.

Aquí podía haber caído en la legítima tentación de arengar a un auditorio entregado. No lo hizo, y dijo cosas para anotar y no olvidar: ser “depositario temporal de la confianza otorgada por los gallegos que tendré que renovar todos los días”, o sentirse, a pesar de ser el presidente de todos los gallegos, “como un gallego más”. Grandes dosis de humildad y cercanía son dos buenas maneras de comenzar un mandato.

De nuevo, sobrio y emotivo fue el acto de la toma de posesión del equipo del Presidente de la Xunta. Diez jóvenes personas que, desde hoy, tienen la enorme responsabilidad de gobernar, y por tanto de tomar medidas y decisiones. Como dijo Feijóo “somos humanos y nos equivocaremos”, pero ante los primeros comentarios sobre la representatividad provincial dejó claro que “aquí nadie encontrará cuotas ni de tipo personal, porque la elección está basada en la capacidad, ni de tipo territorial, porque Galicia es única". Algo novedoso y para algunos difícil de asumir pero que tiene un importante valor por su coherencia y por el mensaje que encierra.

A los ciudadanos les importa poco la partida de nacimiento de sus gobernantes, y les importa mucho la dedicación y el empeño que pongan en su trabajo diario. Ya lo decía Machado, “uno no es de donde nace a la vida sino de donde nace al amor”, y yo estoy seguro que estas diez personas lideradas por su Presidente, desde hoy sólo tienen en su cabeza y corazón el amor a Galicia y la pasión por esta tierra. Mucha suerte a todos. Si ellos la tienen Galicia también.


___________________________________________________________________________


Novas formas en tempos difíciles

Tiven o privilexio de ser testemuña directa da toma de posesión do Presidente da Xunta. Un acto emotivo e exemplar, que marcará un antes e un despois na forma e no fondo deste tipo de eventos.

Explicareime: O habitual e o vivido ata hoxe era atopar, na intervención do Presidente investido, palabras de corte institucional mesturadas con outras de marcado carácter partidista. Este último tipo de mensaxes brillaron pola súa ausencia, e o discurso de Feijóo destacou pola súa carga emotiva e a súa claramente marcado acento institucional. Non falaba un Presidente do Partido Popular, facíao alguén que é xa Presidente de todos os galegos. En ningún momento fixo gala da súa recente vitoria por maioría absoluta. No Salón dos Reyes do Pazo do Hórreo ninguén puido oír unha soa palabra ferinte, ofensiva, nin tan sequera lixeiramente molesta dirixida cara aos seus rivais na última contenda electoral.

Tamén na súa primeira intervención pública no Obradoiro, ante miles de persoas, e desafiando ás nubes que deron unha tregua ata que finalizou o acto, volveu falar novamente como Presidente de Galicia e non como Presidente do seu Partido.

Aquí podía caer na lexítima tentación de arengar a un auditorio entregado. Non o fixo, e dixo cousas para anotar e non esquecer: ser "depositario temporal da confianza outorgada polos galegos que terei que renovar todos os días", ou sentirse, a pesar de ser o presidente de todos os galegos, "como un galego máis". Grandes doses de humildade e proximidade son dous bos xeitos de comezar un mandato.

De novo, sobrio e emotivo foi o acto da toma de posesión do equipo do Presidente da Xunta. Dez novas persoas que, desde hoxe, teñen a enorme responsabilidade de gobernar, e xa que logo de tomar medidas e decisións. Como dixo Feijóo "somos humanos e equivocarémonos", pero ante os primeiros comentarios sobre a representatividade provincial deixou claro que "aquí ninguén atopará cotas nin de tipo persoal, porque a elección está baseada na capacidade, nin de tipo territorial, porque Galicia é única". Algo novo e para algúns difícil de asumir pero que ten un importante valor pola súa coherencia e pola mensaxe que encerra.

Aos cidadáns impórtalles pouco a partida de nacemento dos seus gobernantes, e impórtalles moito a dedicación e o empeño que poñan no seu traballo diario. Xa o dicía Machado, "un non é de onde nace á vida senón de onde nace ao amor", e eu estou seguro que estas dez persoas lideradas polo seu Presidente, desde hoxe só teñen na súa cabeza e corazón o amor a Galicia e a paixón por esta terra. Moita sorte a todos. Se eles a teñen, Galicia tamén.