domingo 22 de noviembre de 2009

Saber priorizar

Gobernar es tomar decisiones, y yo añado que también es saber priorizar.

En tiempos de recursos escasos y de crisis económica generalizada en todo el territorio español, los ayuntamientos son las administraciones más afectadas. Por ello, el gobierno de España dijo que aprobaba y ponía en marcha, primero, el Plan de Inversión Local y, ahora, el Fondo Estatal de Inversión Local (FIEL). La finalidad anunciada era sacar del paro a miles de desempleados.

No recordaré, aquí y ahora, que estas medidas fueron calificadas de pan para hoy y hambre para mañana. Después vinieron los ya famosamente sobredimensionados carteles de dichas obras y el levantamiento de aceras por España adelante, hubiera poca, mucha o nada de necesidad: véase aquí en Lugo el ejemplo más cercano con la Avenida de Ramón Ferreiro. Había que hacer ruido y levantar polvo, que se notara actividad. Y eso vive Dios que lo han conseguido.

Ahora con el segundo de estos fondos el Ayuntamiento de Lugo presentó hace unos días, de palabra no vayamos a gastar papel, una propuesta para invertir más de 10 millones de euros. De todas las obras que se pretenden acometer, llama la atención, al menos a este humilde servidor, que en sólo dos conceptos se gaste casi todo el botín: cerrar el Parque Rosalía de Castro con verja (2.400.000€) y adquirir los elementos para dotaciones del futuro Museo Interactivo de Historia de Lugo, el MIHL, otros 2.400.000€.

Llegados a este punto, y sin entrar a cuestionar si hay que cerrar o no el parque, o si hay que “amueblar” un museo que nuestro alcalde abandera como el boom que nos sacará de la catarsis turística y económica, sí tengo muy claro que no se pueden dedicar cerca del 50% de los recursos de todo el Plan a dos obras. Y lo tengo claro, porque en la poca información facilitada y disponible, se reconoce que hay muchas calles en Lugo con deficiente iluminación, con problemas de abastecimiento de agua o sin aceras. Estos tres conceptos parecen a todas luces más básicos y de ineludible disposición para cualquier vecino y, por tanto, prioritarios en cualquier plan de choque que se quiera llevar a cabo en nuestra ciudad.

Esto se hace y se produce porque los mecanismos de control por parte de los ciudadanos, ante los despilfarros de quienes tienen la obligación de hacer un buen uso de lo que se recauda, son prácticamente inexistentes. La sociedad no sólo debe escandalizarse ante las noticias de corrupción. Debe reaccionar ante el mal uso de lo nuestro, y digo nuestro porque hablamos del dinero de todos. Y máxime en tiempos en los que estos dineros son escasos. Por ello, en estas líneas, quiero dejar muy claro que un buen gobernante es el que toma decisiones que tienen en cuenta las necesidades prioritarias de una sociedad, y las antepone a caprichos o proyectos de dudoso servicio público con la idea de pasar a la posteridad.

Aquí viene a cuento aquella frase de R.Steele Es grande solamente el que puede prescindir del aplauso y del favor de la multitud.

____________________________________________________________________________


Saber priorizar


Gobernar é tomar decisións, e eu engado que tamén é saber priorizar.

En tempos de recursos escasos e de crise económica xeneralizada en todo o territorio español, os concellos son as administracións máis afectadas. Por iso, o goberno de España dixo que aprobaba e puña en marcha, primeiro, o Plan de Investimento Local e, agora, o Fondo Estatal de Investimento Local (FIEL). A finalidade anunciada era sacar do paro a miles de desempregados.

Non recordarei, aquí e agora, que estas medidas foron cualificadas de pan para hoxe e fame para mañá. Despois viñeron os xa famosamente sobredimensionados carteis das devanditas obras e o levantamento de beirarrúas por España adiante, houbese pouca, moita ou nada de necesidade: véxase aquí en Lugo o exemplo máis próximo coa Avenida de Ramón Ferreiro. Había que facer ruído e levantar po, que se notase actividade. E iso vive Deus que o conseguiron.

Agora co segundo destes fondos o Concello de Lugo presentou hai uns días, de palabra non vaiamos gastar papel, unha proposta para investir máis de 10 millóns de euros. De todas as obras que se pretenden acometer, chama a atención, polo menos a este humilde servidor, que en só dous conceptos gástese case todo o botín: pechar o Parque Rosalía de Castro con enreixado (2.400.000€) e adquirir os elementos para dotacións do futuro Museo Interactivo de Historia de Lugo, o MIHL, outros 2.400.000€.

Chegados a este punto, e sen entrar a cuestionar se hai que pechar ou non o parque, ou se hai que "amoblar" un museo que o noso alcalde abandera como o boom que nos sacará da catarse turística e económica, si teño moi claro que non se poden dedicar cerca do 50% dos recursos de todo o Plan a dúas obras. E téñoo claro, porque na pouca información facilitada e dispoñible, recoñécese que hai moitas rúas en Lugo con deficiente iluminación, con problemas de abastecemento de auga ou sen beirarrúas. Estes tres conceptos parecen de xeito evidente máis básicos e de ineludible disposición para calquera veciño e, xa que logo, prioritarios en calquera plan de choque que se queira levar a cabo na nosa cidade.

Isto faise e prodúcese porque os mecanismos de control por parte dos cidadáns, ante os despilfarros de quen teñen a obrigación de facer un bo uso do que se recada, son practicamente inexistentes. A sociedade non só debe escandalizarse ante as noticias de corrupción. Debe reaccionar ante o mal uso do noso, e digo noso porque falamos do diñeiro de todos. E máxime en tempos nos que estes diñeiros son escasos. Por iso, nestas liñas, quero deixar moi claro que un bo gobernante é o que toma decisións que teñen en conta as necesidades prioritarias dunha sociedade, e anteponas a caprichos ou proxectos de dubidoso servizo público coa idea de pasar á posteridade.

Aquí vén a conto aquela frase de R.Steele É grande soamente o que pode prescindir do aplauso e do favor da multitude.

domingo 8 de noviembre de 2009

Un abrazo a la Muralla

El diccionario de la Real Academia Española atribuye a la palabra ‘abrazar’ varias acepciones entre ellas «estrechar entre los brazos en señal de cariño». Cuando queremos expresar nuestro afecto a alguien a quien queremos, no lo dejamos para el próximo año, lo hacemos cuando tenemos la primera oportunidad.

A un monumento de más de 2 Km. de perímetro no puede, alguien sólo, darle un abrazo pero para eso se inventaron las cadenas humanas, que volviendo al diccionario, se definen como «conjunto de personas que se enlazan cogiéndose de las manos en la danza o en otras ocasiones».

A estas alturas del artículo, los que lleguen hasta aquí se preguntarán por qué hablo de esto, y no les mantengo las dudas por más tiempo. En el pleno municipal del pasado lunes defendí la necesidad de testimoniar mediante un gran abrazo colectivo, nuestra gratitud al principal monumento que tiene Lugo, al único declarado Patrimonio de la Humanidad.

Siempre pensé que todas las iniciativas referentes a la Muralla deberían contar con todo el apoyo social y político de la ciudad, por eso en diciembre de 2008 conseguimos que el pleno municipal acordara que con seis meses de antelación todos los grupos municipales fueran convocados a reunirse para preparar de forma consensuada los eventos correspondientes. Nunca se celebró tal reunión.

En el pleno de hace unos días horas el gobierno municipal rechazó organizar el abrazo colectivo de los lucenses a la Muralla con 2 únicos argumentos: necesitan tiempo y dinero. El tiempo no lo quisieron tener cuando lo había, pero bien que le sobró a nuestro alcalde tiempo cuando, de forma improvisada y por su cuenta, convocó hace pocas fechas a todos los lucenses a limpiar la Muralla. No fue un gesto de unión sino para enfrentarnos al gobierno gallego. En cuanto al dinero sólo decir que se gasta a espuertas, sin rubor.

En el pleno municipal se dijo que la iniciativa que proponía el Partido Popular podía salir mal, y eso es lo grave, que aquí y una vez más, hay miedo y falta de liderazgo para plantear y defender los temas que saquen a Lugo de la apatía y de la falta de ideas que la proyecten más allá de Piedrafita. Los segovianos, hace unas semanas, organizaron un abrazo colectivo a su acueducto en la onomástica correspondiente. La repercusión fue importante en los medios de comunicación nacionales. Pero en Lugo, por estar en las manos que estamos, y como la idea no se les ocurrió a los que gobiernan la ciudad, hay que aparcar las propuestas ajenas, vengan de donde vengan, y a mirar para otro lado.

Aquel célebre «conseguímolo entre todos» tendremos que cambiarlo, cuando con estas actitudes consigan que ya nadie se acuerde ni sepa que Lugo tiene un monumento Patrimonio de la Humanidad, por «lo consiguió usted solo».

__________________________________________________________

Un abrazo á Muralla

O dicionario da Real Academia Española atribúe á palabra “abrazar” varias acepcións entre elas «estreitar entre os brazos en sinal de agarimo». Cando queremos expresar o noso afecto a alguén a quen queremos, non o deixamos para o próximo ano, facémolo cando temos a primeira oportunidade.

A un monumento de máis de 2 Km. de perímetro non pode, alguén só, darlle un abrazo pero para iso inventáronse as cadeas humanas, que volvendo ao dicionario, defínense como «conxunto de persoas que se enlazan colléndose das mans na danza ou noutras ocasións».

A estas alturas do artigo, os que cheguen ata aquí preguntaranse por que falo disto, e non lles manteño as dúbidas por máis tempo. No pleno municipal do pasado luns defendín a necesidade de testemuñar mediante un gran abrazo colectivo, a nosa gratitude ao principal monumento que ten Lugo, ao único declarado Patrimonio da Humanidade.

Sempre pensei que todas as iniciativas referentes á Muralla deberían contar con todo o apoio social e político da cidade, por iso en decembro de 2008 conseguimos que o pleno municipal acordase que con seis meses de antelación todos os grupos municipais fosen convocados a reunirse para preparar de forma consensuada os eventos correspondentes. Nunca se celebrou tal reunión.

No pleno de hai uns días horas o goberno municipal rexeitou organizar o abrazo colectivo dos lucenses á Muralla con 2 únicos argumentos: necesitan tempo e diñeiro. O tempo non o quixeron ter cando o había, pero ben que lle sobrou ao noso alcalde tempo cando, de forma improvisada e pola súa conta, convocou hai poucas datas a todos os lucenses a limpar a Muralla. Non foi un xesto de unión senón para enfrontarnos ao goberno galego. En canto ao diñeiro só dicir que se gasta a espuertas, sen rubor.

No pleno municipal díxose que a iniciativa que propuña o Partido Popular podía saír mal, e iso é o grave, que aquí e unha vez máis, hai medo e falta de liderado para expor e defender os temas que saquen a Lugo da apatía e da falta de ideas que a proxecten máis aló de Piedrafita. Os segovianos, fai unhas semanas, organizaron un abrazo colectivo ao seu acueducto na onomástica correspondente. A repercusión foi importante nos medios de comunicación nacionais. Pero en Lugo, por estar nas mans que estamos, e como a idea non se lles ocorreu aos que gobernan a cidade, hai que aparcar as propostas alleas, veñan de onde veñan, e a mirar para outro lado.

Aquel soado «conseguímolo entre todos» teremos que cambialo, cando con estas actitudes consigan que xa ninguén se acorde nin saiba que Lugo ten un monumento Patrimonio da Humanidade, por conseguiuno vostede só».

domingo 1 de noviembre de 2009

Corrupción

Estos últimos meses han sido muchas las noticias publicadas en relación con diferentes casos y denuncias de tramas corruptas relacionadas con determinados políticos de diferentes opciones e ideologías.

La imagen de concejales, alcaldes u otros responsables públicos entrando en furgones policiales o en las dependencias judiciales, cuando no en calabozos, merece alguna reflexión.

En primer lugar esto es un problema de personas y no de la clase política en general. En segundo lugar la repercusión mediática es mucho mayor por diferentes intereses, generalmente políticos, que no entraré a valorar.

Pero lo que más me preocupa es que la actitud y conducta de unos individuos, pocos o muchos, está poniendo en una situación muy grave, y en todo caso en tela de juicio, la noble tarea del servicio público. Porque eso es y debería ser la tarea de cualquier político: trabajar por mejorar las condiciones de vida de nuestra sociedad. Cuando la ambición personal y económica se plantea en cualquier ámbito de la vida profesional de las personas, no deja de ser una lucha por la promoción y la mejora de cada uno. Pero cuando esto lo sacamos del terreno privado, las conductas de cualquier responsable público, y máxime los cargos políticos de cualquier índole, deben estar sometidos el mayor rigor y total transparencia. Es aquello de la mujer del Cesar.

Tengo que reconocer que, de seguir en esta dirección y volver a ser testigos diarios de estos bochornosos espectáculos, cada día se hace más difícil dar la cara como político ante la sociedad, y máxime cuando esta sociedad lo está pasando realmente muy mal por la situación de crisis económica y laboral.

Sin duda alguna, todo el rigor y el peso de la ley a quien practica toda clase de corruptelas, pero a todos con la misma vara de medir.

_____________________________________________________________________________

Corrupción

Estes últimos meses foron moitas as noticias publicadas en relación con diferentes casos e denuncias de tramas corruptas relacionadas con determinados políticos de diferentes opcións e ideoloxías.

A imaxe de concelleiros, alcaldes ou outros responsables públicos entrando en furgóns policiais ou nas dependencias xudiciais, cando non en calabozos, merece algunha reflexión.

En primeiro lugar isto é un problema de persoas e non da clase política en xeral. En segundo lugar a repercusión mediática é moito maior por diferentes intereses, xeralmente políticos, que non entrarei a valorar.

Pero o que máis me preocupa é que a actitude e conduta duns individuos, poucos ou moitos, está a por nunha situación moi grave, e en todo caso en cuestión, a nobre tarefa do servizo público. Porque iso é e debería ser a tarefa de calquera político: traballar por mellorar as condicións de vida da nosa sociedade. Cando a ambición persoal e económica exponse en calquera ámbito da vida profesional das persoas, non deixa de ser unha loita pola promoción e a mellora de cada un. Pero cando isto o sacamos do terreo privado, as condutas de calquera responsable público, e máxime os cargos políticos de calquera índole, deben estar sometidos o maior rigor e total transparencia. É aquilo da muller do Cesar.

Teño que recoñecer que, de seguir nesta dirección e volver ser testemuñas diarias destes bochornosos espectáculos, cada día faise máis difícil dar a cara como político ante a sociedade, e máxime cando esta sociedade o está a pasar realmente moi mal pola situación de crise económica e laboral.

Sen ningunha dúbida, todo o rigor e o peso da lei a quen practica toda clase de corruptelas, pero a todos coa mesma vara de medir.

domingo 25 de octubre de 2009

En estos últimos días hemos podido leer en prácticamente todos los medios de comunicación la palabra “Presupuestos”: los del Estado, los autonómicos de Galicia y pronto los municipales. Uno puede quedarse con los titulares o descender a los números y porcentajes. Para la mayoría es un tema árido y son pocos los que se adentran en su lectura. Los que desde hace años hemos tenido responsabilidades públicas ligadas a la gestión administrativa sabemos lo que implica un presupuesto y por ello vemos en estas cuentas algo más que cifras. En este pequeño espacio sólo quiero poner de manifiesto algo que no salta a primera vista, que requiere algo de atención. Me refiero a la diferencia que existe entre los números de los Presupuestos Generales del Estado y los de la comunidad de Galicia.

Mientras los primeros están construidos sobre “previsiones irreales”, y cuando se hace a sabiendas deberíamos decir de “engaño”, los segundos se confeccionan desde una posición de partida de penuria en las arcas públicas gallegas tras el despilfarro y el desgobierno de los cuatro últimos años del bipartito. Por tanto, su elaboración entraña mayor dificultad y un mayor ejercicio de explicación a los ciudadanos.

El Gobierno de la Nación Española ya se equivocó en sus previsiones cuando propuso las cuentas para el año en que estamos. Las previsiones de gastos se quedaron cortas y la desviación va ya en un 34%, mientras las de ingresos fueron generosas y ahora la cruda realidad nos habla de un 35% menos de recaudación. Con estas premisas, cómo podemos prestar credibilidad a las cuentas que nos presentan ahora para el 2.010.

Mientras tanto, en Galicia, hace pocos días conocíamos la propuesta presupuestaria del Presidente Feijóo para Lugo y las otras provincias gallegas. Aquí el rigor y la austeridad, junto a la priorización, son las hojas de ruta de tan importante documento.

Cuando el Presidente de la Xunta vino a Lugo en su primera visita institucional ya advirtió de las dificultades económicas que había heredado su gobierno. En aquel momento dejó claros sus objetivos y prioridades: suelo industrial y puesta en funcionamiento del nuevo hospital de nuestro municipio. Ambos proyectos figuran en lugar prioritario y con partidas más que suficientes para asegurar su ejecución en los plazos comprometidos. Además la Muralla, gran olvidada por nuestro ayuntamiento lucense y por el gobierno bipartito, recibe un total de un millón de euros para diferentes actuaciones. Incluso el propio alcalde de Lugo ha reconocido la bondad de estos números.

No hay espacio para más, sólo para resaltar que desde la precariedad y con una forma de trabajar seria y responsable, sin engaños, es posible presentar unos presupuestos, y además cumplirlos.

___________________________________________________________________________

Algo máis que cifras

Nestes últimos días puidemos ler en practicamente todos os medios de comunicación a palabra “Orzamentos”: os do Estado, os autonómicos de Galicia e pronto os municipais. Un pode quedar cos titulares ou descender aos números e porcentaxes. Para a maioría é un tema árido e son poucos os que se penetran na súa lectura. Os que desde hai anos tivemos responsabilidades públicas ligadas á xestión administrativa sabemos o que implica un orzamento e por iso vemos nestas contas algo máis que cifras. Neste pequeno espazo só quero pór de manifesto algo que non salta a primeira vista, que require algo de atención. Refírome á diferenza que existe entre os números dos Orzamentos Xerais do Estado e os da comunidade de Galicia.

Mentres os primeiros están construídos sobre “previsións irreais”, e cando se fai a propósito deberiamos dicir de “engano”, os segundos confecciónanse desde unha posición de partida de penuria nas arcas públicas galegas tras o malgasto e o desgoberno dos catro últimos anos do bipartito. Xa que logo, a súa elaboración entraña maior dificultade e un maior exercicio de explicación aos cidadáns.

O Goberno da Nación Española xa se equivocou nas súas previsións cando propuxo as contas para o ano en que estamos. As previsións de gastos quedaron curtas e a desviación vai xa nun 34%, mentres as de ingresos foron xenerosas e agora a crúa realidade fálanos dun 35% menos de recadación. Con estas premisas, como podemos prestar credibilidade ás contas que nos presentan agora para o 2.010.

Mentres tanto, en Galicia, hai poucos días coñeciamos a proposta orzamentaria do Presidente Feijóo para Lugo e as outras provincias galegas. Aquí o rigor e a austeridade, xunto á priorización, son as follas de ruta de tan importante documento.

Cando o Presidente da Xunta viño a Lugo na súa primeira visita institucional xa advertiu das dificultades económicas que herdara o seu goberno. Naquel momento deixou claros os seus obxectivos e prioridades: chan industrial e posta en funcionamento do novo hospital do noso municipio. Ambos os proxectos figuran en lugar prioritario e con partidas máis que suficientes para asegurar a súa execución nos prazos comprometidos. Ademais a Muralla, gran esquecida polo noso concello lucense e polo goberno bipartito, recibe un total dun millón de euros para diferentes actuacións. Ata o propio alcalde de Lugo recoñeceu a bondade destes números.

Non hai espazo para máis, só para resaltar que desde a precariedade e cunha forma de traballar seria e responsable, sen enganos, é posible presentar uns orzamentos, e ademais cumprilos.

domingo 11 de octubre de 2009

Espíritu olímpico para Lugo

Durante los últimos días fueron millones las personas que aguardaron con mayor o menor entusiasmo la decisión del COI entorno a la ciudad que organizará los Juegos de 2016.

Mientras tanto, en Lugo conocíamos la propuesta del Gobierno de la Nación sobre los Presupuestos Generales para el año 2010, y cómo afectan a la provincia. El Gobierno habla de inversiones como nunca se vieron en Lugo, mientras desde la oposición no acabamos de encontrar justificación a tales afirmaciones. No hay ningún proyecto novedoso, desaparecen algunos que figuraban en años anteriores y continúan los retrasos en las anualidades sobre las inicialmente previstas. Entonces ¿dónde está la alegría del Gobierno para justificar sus anuncios? Muy sencillo, en dotar de contenido, aunque sea insuficiente, las partidas de autovías y líneas de AVE que ya figuraban en presupuestos anteriores con consignaciones simbólicas - Algo mejoramos pero nunca como para hacer sonar las campanas de las iglesias- .

El martes pasado celebrábamos Pleno Municipal en Lugo, y tuve la responsabilidad de defender con convicción dos propuestas de las que yo insisto en calificar como “cuestión de ciudad”, porque afectan a esos temas donde las discrepancias deberían ser inexistentes o ser mínimas, sólo de forma y no de fondo. Conseguir un mecanismo estable que permita garantizar que la Muralla Romana esté siempre limpia y bien promocionada era una de las propuestas. La otra, que se comience a estudiar la instalación en Lugo capital de un Parador Nacional de Turismo, en las actuales dependencias del Hospital de San José.

Esta última fue rechazada por socialistas y nacionalistas con los argumentos de siempre, con disculpas que no tienen más explicación que la idea no partió de ellos.

En Lugo hace falta el espíritu que la delegación española vivió en las horas previas a la decepción de Madrid y a la euforia de Río de Janeiro, ese que llevó a abrazarse a Zapatero con Gallardón, y a Gallardón con Esperanza Aguirre. En Lugo es necesario que cambie la actitud de desconfianza y recelo del Alcalde hacia el líder de la oposición en su corporación, Orozco debería esforzarse y aceptar las ideas de los demás, que también pueden ser buenas para Lugo, aunque no salgan de su cabeza. Lugo precisa de personas remando en la misma dirección, de aunar esfuerzos, de buscar complicidades. En definitiva, de defender al unísono un proyecto de ciudad que traiga confianza y credibilidad al resto de administraciones y a empresarios y que a la postre nos coloque definitivamente en el mapa.

Por mí no va a quedar.

_____________________________________________________________________


Espíritu olímpico para Lugo

Durante os últimos días foron millóns as persoas que agardaron con maior ou menor entusiasmo a decisión do COI sobre a cidade que organizará os Xogos de 2016.

Mentres tanto, en Lugo coñeciamos a proposta do Goberno da Nación sobre os Orzamentos Xerais para o ano 2010, e como afectan á provincia. O Goberno fala de investimentos como nunca se viron en Lugo, mentres desde a oposición non acabamos de atopar xustificación a tales afirmacións. Non hai ningún proxecto novo, desaparecen algúns que figuraban en anos anteriores e continúan os atrasos nas anualidades sobre as inicialmente previstas. Entón onde está a alegría do Goberno para xustificar os seus anuncios? Moi sinxelo, en dotar de contido, aínda que sexa insuficiente, as partidas de autovías e liñas de AVE que xa figuraban en orzamentos anteriores con consignacións simbólicas - Algo melloramos pero nunca como para facer soar as campás das igrexas- .

O martes pasado celebrabamos Pleno Municipal en Lugo, e tiven a responsabilidade de defender con convicción dúas propostas das que eu insisto en cualificar como "cuestión de cidade", porque afectan a eses temas onde as discrepancias deberían ser inexistentes ou ser mínimas, só de forma e non de fondo. Conseguir un mecanismo estable que permita garantir que a Muralla Romana estea sempre limpa e ben promocionada era unha das propostas. A outra, que se comece a estudar a instalación en Lugo capital dun Parador Nacional de Turismo, nas actuais dependencias do Hospital de San José.

Esta última foi rexeitada por socialistas e nacionalistas cos argumentos de sempre, con desculpas que non teñen máis explicación que a idea non partiu deles.

En Lugo fai falta o espírito que a delegación española viviu nas horas previas á decepción de Madrid e á euforia de Río de Janeiro, ese que levou a abrazarse a Zapatero con Gallardón, e a Gallardón con Esperanza Aguirre. En Lugo é necesario que cambie a actitude de desconfianza e receo do Alcalde cara ao líder da oposición na súa corporación, Orozco debería esforzarse e aceptar as ideas dos demais, que tamén poden ser boas para Lugo, aínda que non salgan da súa cabeza. Lugo precisa de persoas remando na mesma dirección, de axuntar esforzos, de buscar complicidades. En definitiva, de defender ao unísono un proxecto de cidade que traia confianza e credibilidade ao resto de administracións e a empresarios e que ao cabo nos coloque definitivamente no mapa.

Por min non vai quedar.

domingo 27 de septiembre de 2009

En tiempos en los que los anuncios reiterados, aunque hasta ahora incumplidos, sobre las importantes inversiones en infraestructuras ferroviarias en nuestra provincia, puede resultarle paradójico que yo les escriba sobre el esfuerzo, la vocación y la dedicación de un grupo de personas, también de nuestra tierra, que se empeñan en recuperar el patrimonio histórico del ferrocarril, la huella de nuestro tren y la divulgación a generaciones que no lo conocieron.

Estas personas están en Monforte de Lemos, trabajan sin horario y no les mueve el ánimo de lucro porque ni lo tienen ni lo esperan. Desde hace casi 10 años pusieron en marcha un bonito y algo más que curioso proyecto bautizado como el Museo del Ferrocarril de Galicia.

La restauración de locomotoras, vagones y otro interesante material se complementa con la no menos importante y delicada recuperación de la rotonda ferroviaria, única en España, de forma radial y circular.

Hasta aquí lo material y palpable, pero no lo a mi juicio esencial y necesario.

Estas personas han vencido durante estos años todo tipo de incomprensión y falta de apoyo, con puntuales y dignas excepciones. A pesar de ello siguen, día a día, con mucha ilusión trabajando por algo que forma parte de nosotros. Y aquí quería llegar.

Es frecuente escuchar a muchos representantes de los ciudadanos, en diferentes estamentos, que hay que apoyar estas iniciativas, pero también es frecuente ver cómo pasado el día pasó la romería.

Lo más chocante es que, por mucho empeño que se ponga, resultará inútil encontrar en las diferentes publicaciones y folletos divulgativos que realiza la diputación de Lugo, o el Ayuntamiento de la ciudad de Monforte de Lemos, cualquier referencia a la existencia de este Museo. Incluso en la reciente efeméride de los 100 años de la llegada del tren a Monforte, este Museo facilitó piezas exclusivas para hacer brillar y llenar de contenido la celebración, y los organismos citados no tuvieron ni la educación, ya que tampoco la ayuda económica, de agradecer la colaboración ni de incluir aunque fuese en letra pequeña cualquier referencia en el programa de los actos llevados a cabo.

Acaso un descuido, quizás un error. No. Lamentablemente cuando los descuidos y los errores son reiterados, hay que hablar de negligencia. Y cuando los responsables tienen y ostentan el poder local, y tiran contra estas personas y su trabajo, hay que calificarlos de mezquinos e indignos de la representación que ostentan.

Ayuntamiento, Diputación y Xunta de Galicia (que ya ayudó en su día) tienen la obligación política y moral de cuidar, ayudar y respetar a las personas que aman y trabajan por la recuperación y divulgación de un patrimonio tristemente olvidado.

Les animo a conocer este museo que otros se empeñan en ignorar. Además, y en estos tiempos, es gratuito.


________________________________________________________________________


Sen pasado non hai futuro

En tempos nos que os anuncios reiterados, aínda que ata agora incumpridos, sobre os importantes investimentos en infraestruturas ferroviarias na nosa provincia, pode resultar unha paradoxa que eu lles escriba sobre o esforzo, a vocación e a dedicación dun grupo de persoas, tamén da nosa terra, que se empeñan en recuperar o patrimonio histórico do ferrocarril, a pegada do noso tren e a divulgación a xeracións que non o coñeceron.

Estas persoas están en Monforte de Lemos, traballan sen horario e non lles move o ánimo de lucro porque nin o teñen nin o esperan. Desde hai case 10 anos puxeron en marcha un bonito e algo máis que curioso proxecto bautizado como o Museo do Ferrocarril de Galicia.

A restauración de locomotoras, vagóns e outro interesante material compleméntase coa non menos importante e delicada recuperación da rotonda ferroviaria, única en España, de forma radial e circular.

Ata aquí o material e palpable, pero non o ao meu xuízo esencial e necesario.

Estas persoas venceron durante estes anos todo tipo de incomprensión e falta de apoio, con puntuais e dignas excepcións. A pesar diso seguen, día a día, con moita ilusión traballando por algo que forma parte de nós. E aquí quería chegar.

É frecuente escoitar a moitos representantes dos cidadáns, en diferentes estamentos, que hai que apoiar estas iniciativas, pero tamén é frecuente ver como pasado o día pasou a romaría.

O máis chocante é que, por moito empeño que se poña, resultará inútil atopar nas diferentes publicacións e folletos divulgativos que realiza a deputación de Lugo, ou o Concello da cidade de Monforte de Lemos, calquera referencia á existencia deste Museo. Ata na recente efeméride dos 100 anos da chegada do tren a Monforte, este Museo facilitou pezas exclusivas para facer brillar e encher de contido a celebración, e os organismos citados non tiveron nin a educación, xa que tampouco a axuda económica, de agradecer a colaboración nin de incluír aínda que fose en letra pequena calquera referencia no programa dos actos levados a cabo.

Seica un descoido, quizais un erro. Non. Lamentablemente cando os descoidos e os erros son reiterados, hai que falar de neglixencia. E cando os responsables teñen e ostentan o poder local, e tiran contra estas persoas e o seu traballo, hai que cualificalos de mezquinos e indignos da representación que ostentan.

Concello, Deputación e Xunta de Galicia (que xa axudou no seu día) teñen a obrigación política e moral de coidar, axudar e respectar ás persoas que aman e traballan pola recuperación e divulgación dun patrimonio tristemente esquecido.

Anímolles a coñecer este museo que outros se empeñan en ignorar. Ademais, e nestes tempos, é gratuíto.

domingo 20 de septiembre de 2009

100 semanas

Con este nuevo texto se completan los 100 artículos de opinión personal volcados en mi blog como portavoz del Grupo Municipal Popular en el Ayuntamiento de Lugo.

Con sólo pensarlo, lo primero que se me viene a la mente es la rapidez con la que pasa el tiempo (100 semanas) y cuántas cosas ocurren en ese tiempo.

Hoy, en vísperas del debate sobre el estado del municipio, a celebrar mañana lunes día 21 de septiembre, quisiera hacer mi reflexión personal sobre lo que ha sido este último año en la ciudad y sus parroquias. Probablemente no, seguramente sí, el alcalde de la ciudad en una primera intervención de no menos de 45 a 60 minutos, describirá una situación más cercana a lo idílico que a la realidad. Así lo hizo el año anterior, primero en que se celebró este debate.

Desde la oposición se contrastará ese discurso con la tozuda realidad que los hechos y las hemerotecas, a falta de buena memoria, nos traerán de nuevo a la actualidad.

Pero a mi modo de ver lo importante del debate no debería ser la confrontación política ni las discrepancias gobierno-oposición. Lo importante de ese Pleno tendría que ser que al final todos, y especialmente los ciudadanos, tuviésemos claro cuáles son los remedios que se proponen para atajar nuestros problemas y cuáles son, y esto es lo esencial, los proyectos reales y tangibles que están sobre la mesa, o que lo puedan estar en un plazo concreto, para que Lugo pueda mirar al futuro con algo más de ilusión que la que haya podido tener durante los últimos 10 años.

No quisiera ser pesimista, pero a escasas horas de ese debate y tras 100 semanas escribiendo y 10 años en la vida municipal en diferentes etapas y situaciones, tengo que serlo. No habrá reconocimiento de las carencias, especialmente de proyectos, y sí sobrarán autobombo y satisfacción por parte del Gobierno, porque como siempre nos acaba diciendo nuestro Alcalde, para algunos “Lugo nunca vivió un momento tan dulce”. Cuidado con el exceso de azúcar que es muy malo para la salud.


____________________________________________________________________________


100 semanas

Con este novo texto complétanse os 100 artigos de opinión persoal envorcados no meu blog como portavoz do Grupo Municipal Popular no Concello de Lugo.

Con só pensalo, o primeiro que se me vén á mente é a rapidez coa que pasa o tempo (100 semanas) e cantas cousas ocorren nese tempo.

Hoxe, en vésperas do debate sobre o estado do municipio, a celebrar mañá luns día 21 de setembro, quixese facer a miña reflexión persoal sobre o que foi este último ano na cidade e as súas parroquias. Probablemente non, seguramente si, o alcalde da cidade nunha primeira intervención de non menos de 45 a 60 minutos, describirá unha situación máis próxima ao idílico que á realidade. Así o fixo o ano anterior, primeiro en que se celebrou este debate.

Desde a oposición contrastarase ese discurso coa túzara realidade que os feitos e as hemerotecas, a falta de boa memoria, traerannos de novo á actualidade.

Pero ao meu modo de ver o importante do debate non debería ser a confrontación política nin as discrepancias goberno-oposición. O importante dese Pleno tería que ser que ao final todos, e especialmente os cidadáns, tivésemos claro cales son os remedios que se propón para atallar os nosos problemas e cales son, e isto é o esencial, os proxectos reais e tanxibles que están sobre a mesa, ou que o poidan estar nun prazo concreto, para que Lugo poida mirar ao futuro con algo máis de ilusión que a que puido ter durante os últimos 10 anos.

Non quixese ser pesimista, pero a escasas horas dese debate e tras 100 semanas escribindo e 10 anos na vida municipal en diferentes etapas e situacións, teño que selo. Non haberá recoñecemento das carencias, especialmente de proxectos, e si sobrarán autobombo e satisfacción por parte do Goberno, porque como sempre nos acaba dicindo o noso Alcalde, para algúns “Lugo nunca viviu un momento tan doce”. Coidado co exceso de azucre que é moi malo para a saúde.

domingo 13 de septiembre de 2009

Oportunidad irrepetible

Hay asuntos que todos consideramos temas “de Estado”. Con la estación intermodal de Lugo deberíamos también todos coincidir en catalogarlo como cuestión “de ciudad”. La forma en que se plantee, se resuelva y se concluya esta infraestructura será determinante y decisiva, para bien o para mal de los lucenses, por decenas de años.

La ubicación de una estación intermodal (ferrocarril y autobuses) no se puede dejar en manos de aficionados. No puede ser algo que se decida tomando unas copas o tras una tarde de reflexión.

Éste es el momento de abrir el debate y de dar voz a los expertos, a los que saben, a los que llevan tiempo estudiando estos problemas. Y claro que los hay, aunque no formen parte de la Corporación Municipal de Lugo.

Por eso propusimos, desde el Grupo Municipal Popular, que se considerara una iniciativa para crear una mesa de trabajo donde los expertos, los colectivos interesados y también los representantes de los ciudadanos en los órganos políticos, expusieron sus propuestas y las contrastasen con los demás.

Mientras nosotros buscábamos un consenso, el BNG prefería utilizar esta iniciativa para su lucimiento sin pararse a pensar que quien pierde con su actitud son los vecinos de Lugo. Tendrán que comprender los lucenses que cuando uno quiere tender puentes y otro pone cargas de dinamita es muy difícil llegar en un futuro a ningún tipo de acuerdo.

Sorprende que quien quería llevar esta dotación al borde de la ciudad rectifique ahora diciendo que su posición siempre estuvo abierta (que es lo mismo que no tener postura). Otros, incapaces de definir su postura, renuncian a liderar la llegada del AVE. El alcalde socialista de Lugo primero quería soterrar la estación de autobuses y ahora se apunta a llevarla al Barrio de la Estación.

Nosotros abogamos por escuchar y conocer los datos, las opiniones y los estudios de los expertos en la materia. Escuché a uno de ellos. Proponía dejar la estación de autobuses donde está y construir debajo la nueva estación del tren. Se llegaría por un túnel de 3 kilómetros y lo primero que verían los viajeros al salir de la estación sería la Muralla.

¿Es esto una locura? No me atrevo a poner calificativos a las ideas sin antes dar la oportunidad de exponerlas con luz y taquígrafos. Lo que sí me atrevo a decir es que a algunos les parecía hace cinco años un disparate que el tren llegara a la Puerta del Sol de Madrid y allí se hiciese una estación intermodal (metro-ferrocarril) con más de seis plantas subterráneas. Hoy está funcionando.

Ésta es mi reflexión. Los políticos dejemos a quien puede asesorarnos opinar y hablar. Después decidamos y no nos equivoquemos porque será por muchos años.

______________________________________________________________________


Oportunidade irrepetible

Hai asuntos que todos consideramos temas "de Estado". Coa estación intermodal de Lugo deberiamos tamén todos coincidir en catalogalo como cuestión "de cidade". A forma en que se expoña, resolva e conclúa esta infraestrutura será determinante e decisiva, para ben ou para mal dos lucenses, por decenas de anos.

A localización dunha estación intermodal (ferrocarril e autobuses) non se pode deixar en mans de afeccionados. Non pode ser algo que se decida tomando unhas copas ou tras unha tarde de reflexión.

Este é o momento de abrir o debate e de dar voz aos expertos, aos que saben, aos que levan tempo estudando estes problemas. E claro que os hai, aínda que non formen parte da Corporación Municipal de Lugo.

Por iso propuxemos, desde o Grupo Municipal Popular, que se considerase unha iniciativa para crear unha mesa de traballo onde os expertos, os colectivos interesados e tamén os representantes dos cidadáns nos órganos políticos, expuxeron as súas propostas e contrastásenas cos demais.

Mentres nós buscabamos un consenso, o BNG prefería utilizar esta iniciativa para o seu lucimento sen pararse a pensar que quen perde coa súa actitude son os veciños de Lugo. Terán que comprender os lucenses que cando un quere tender pontes e outro pon cargas de dinamita é moi difícil chegar nun futuro a ningún tipo de acordo.

Sorprende que quen quería levar esta dotación ao bordo da cidade rectifique agora dicindo que a súa posición sempre estivo aberta (que é o mesmo que non ter postura). Outros, incapaces de definir a súa postura, renuncian a liderar a chegada do AVE. O alcalde socialista de Lugo primeiro quería soterrar a estación de autobuses e agora apúntase a levala ao Barrio da Estación.

Nós avogamos por escoitar e coñecer os datos, as opinións e os estudos dos expertos na materia. Escoitei a un deles. Propuña deixar a estación de autobuses onde está e construír debaixo a nova estación do tren. Chegaríase por un túnel de 3 quilómetros e o primeiro que verían os viaxeiros ao saír da estación sería a Muralla.

É isto unha tolemia? Non me atrevo a pór cualificativos ás ideas sen antes dar a oportunidade de expolas con luz e taquígrafos. O que si me atrevo a dicir é que a algúns lles parecía fai cinco anos un disparate que o tren chegase á Porta do Sol de Madrid e alí fixésese unha estación intermodal (metro-ferrocarril) con máis de seis plantas subterráneas. Hoxe está funcionando.

Esta é a miña reflexión. Os políticos deixemos a quen pode asesorarnos opinar e falar. Despois decidamos e non nos equivoquemos porque será por moitos anos.

domingo 30 de agosto de 2009

Regresos

Estos días una de las palabras que más escuchamos y leemos es la de “regreso”. Regresamos de las vacaciones, regresamos a la normalidad... En otras ocasiones, queriendo decir lo mismo utilizamos expresiones como el comienzo del curso político, la vuelta al colegio...

El verano a algunos les sirve para aparcar temporalmente sus principales preocupaciones, a otros para descansar merecidamente, aunque también los hay que trabajan más que nunca en estas semanas porque hacen su agosto.

En julio y agosto los medios de comunicación nos distrajeron con reportajes variopintos, que en estos últimos días comienzan a cargarse nuevamente de contenido económico, político y en esta ocasión también de salud, por lo de la gripe A.

Pero hay muchos españoles que estos días desearían más que nunca regresar a la normalidad, a su vida de siempre, y sin embargo no podrán hacerlo. Me refiero a los muchos que han perdido en los últimos meses sus trabajos y ven agotar los tiempos de ayudas y de nuevas promesas. La falta de respuesta a sus solicitudes, al envío de currículum, a las llamadas telefónicas, causa en ellos un desasosiego y una enorme desmoralización. Para ellos no ha sido verano. Han sido meses de incertidumbre, de preocupación y en muchos casos de desesperación. No necesitan vacaciones, quieren trabajar.

Me pregunto cómo verán y sentirán las declaraciones de un Presidente de Gobierno, que tras sus vacaciones en las islas Canarias, con semblante moreno y aparentemente relajado, pide a sus ciudadanos que acepten y crean en sus nuevas promesas: “Los impuestos subirán temporalmente y aunque nos esperan tiempos duros, saldremos pronto de la crisis”. No perdía Zapatero la oportunidad y nos avisaba que en otoño tendremos que soportar nuevos repuntes en la cifras del paro, y en esta ocasión también de los casos de gripe A.

Siempre se escucha hablar de un otoño caliente, pero en esta ocasión serán muchos los hogares españoles donde el otoño será frío, muy frío. Y lo será porque en muchas familias todos sus miembros estarán en el paro, sin trabajo, y ni la liga de fútbol, ni la esperada concesión de los Juegos Olímpicos a Madrid, ni las Fiestas de San Froilán calentarán sus emociones porque sencillamente les faltará la manera de ganarse la vida, de ser como sus vecinos, de sentirse útiles y valorados en esta sociedad injusta e insolidaria.

Con este panorama cada día me resultan más grotescas las grandes afirmaciones, las frases huecas, los discursos demagógicos, los debates estériles, en definitiva la falta de rigor y de rumbo en los responsables de esta situación. Se engañó y se sigue engañando y por ello estamos donde estamos.

Gobernar es tomar decisiones, y al tomarlas es lícito equivocarse. Lo que es imperdonable, y espero que así sea, es que no se diga la verdad, no se tomen las medidas necesarias aunque duelan y no se sepa hacia dónde vamos y cuánto tiempo nos queda por delante para regresar a la normalidad.


_____________________________________________________________________________


Regresos

Estes días unha das palabras que máis escoitamos e lemos é a de "regreso". Regresamos das vacacións, regresamos á normalidade... Noutras ocasións, querendo dicir o mesmo utilizamos expresións como o comezo do curso político, a volta ao colexio...

O verán a algúns lles serve para aparcar temporalmente as súas principais preocupacións, a outros para descansar merecidamente, aínda que tamén os hai que traballan máis que nunca nestas semanas porque fan o seu agosto.

En xullo e agosto os medios de comunicación distraéronnos con reportaxes variadas, que nestes últimos días comezan a cargarse novamente de contido económico, político e nesta ocasión tamén de saúde, polo da gripe A.

Pero hai moitos españois que estes días desexarían máis que nunca regresar á normalidade, á súa vida de sempre, e con todo non poderán facelo. Refírome aos moitos que perderon nos últimos meses os seus traballos e ven esgotar os tempos de axudas e de novas promesas. A falta de resposta ás súas solicitudes, ao envío de currículos, ás chamadas telefónicas, causa neles un desasosego e unha enorme desmoralización. Para eles non foi verán. foron meses de incerteza, de preocupación e en moitos casos de desesperación. Non necesitan vacacións, queren traballar.

Pregúntome como verán e sentirán as declaracións dun Presidente de Goberno, que tras as súas vacacións nas illas Canarias, con aspecto moreno e aparentemente relaxado, pide aos seus cidadáns que acepten e crean nas súas novas promesas: "Os impostos subirán temporalmente e aínda que nos esperan tempos duros, sairemos pronto da crise". Non perdía Zapatero a oportunidade e avisábanos que no outono teremos que soportar novos repuntes na cifras do paro, e nesta ocasión tamén dos casos de gripe A.

Sempre se escoita falar dun outono quente, pero nesta ocasión serán moitos os fogares españois onde o outono será frío, moi frío. E o será porque en moitas familias todos os seus membros estarán no paro, sen traballo, e nin a liga de fútbol, nin a esperada concesión dos Xogos Olímpicos a Madrid, nin as Festas de San Froilán quentarán as súas emocións porque sinxelamente faltaralles o xeito de gañarse a vida, de ser como os seus veciños, de sentirse útiles e valorados nesta sociedade inxusta e insolidaria.

Con este panorama cada día resúltanme máis grotescas as grandes afirmacións, as frases ocas, os discursos demagóxicos, os debates estériles, en definitiva a falta de rigor e de rumbo nos responsables desta situación. Enganouse e séguese enganando e por iso estamos onde estamos.

Gobernar é tomar decisións, e ao tomalas é lícito equivocarse. O que é imperdoable, e espero que así sexa, é que non se diga a verdade, non se tomen as medidas necesarias aínda que desbastan e non se saiba cara a onde imos e canto tempo quédanos por diante para regresar á normalidade.

domingo 19 de julio de 2009

Marcha verde por la Muralla

“¡tun tun! ¿quién es?
Una rosa y un clavel...
¡abre la muralla!
¡tun tun! ¿quién es?
El sable del coronel
¡cierra la muralla!”

La historia que hoy les quiero contar es algo parecido, pero en lugar de abrir o cerrar iría de limpiar o no limpiar.

En los últimos días nuestro Alcalde aparecía como una persona preocupada y reivindicativa en pro de nuestra querida muralla romana. En este breve artículo intentaré explicar la capacidad de algunos para aparecer ante la opinión pública como defensores de aquello en lo que nunca creyeron o entendieron; ese tipo de personas que, por un puñado de votos, son capaces de convocar oportunistas marchas verdes cual Hassan de turno. Lugo en ocasiones pierde con facilidad la memoria, y precisamente por eso, hay gobernantes que, actuando hoy de una forma y mañana de la contraria, casi siempre obtienen rentabilidad.

Pero la realidad es bien distinta. A Orozco le tocó recoger los frutos de esfuerzos de personas, entre las que modestamente me incluyo - porque si no lo hago yo otros no lo harán por mí - que trabajamos para conseguir que la Muralla fuese declarada Patrimonio de la Humanidad. Lejos de aprovechar tal oportunidad, el gobierno municipal la dejó huérfana de planes de promoción.

Cuando llegó el bipartito a la Xunta, fue objeto de constantes litigios entre PSOE y BNG, que fueron incapaces de firmar un convenio para repartirse las tareas. El colmo fue cuando el Ayuntamiento de Lugo no concedió una licencia solicitada por los responsables de la Consellería de Cultura para realizar obras de limpieza similares a las que ahora reclama Orozco.

Durante este último mandato tuve la ocurrencia de denunciar públicamente, en nombre del Grupo Municipal Popular, este abandono y la necesidad de tomar medidas como prohibir botellones en el adarve, o redactar, de acuerdo con la Xunta, una ordenanza específica para su vigilancia y conservación. Socialistas y nacionalistas votaron en contra.

Posteriormente vinieron más propuestas en positivo, siempre nuestras, como la celebración de un importante evento deportivo ligado al aniversario de la declaración de la Muralla como Patrimonio de la Humanidad, con retransmisión televisiva incluida. Se aprobó, con el voto en contra del PSOE, y aún estamos esperando a que se materialice.

Como colofón, hace unos días recibimos la visita institucional del Presidente Feijóo, y nadie, salvo el que suscribe, le planteó la necesidad de actuar y de tomarse en serio a la Muralla.

Lo que sigue es lo que ya saben: los que fueron incapaces de realizar un mínimo esfuerzo cuando pudieron ahora no sólo exigen plazos imposibles a la Xunta de Galicia, sino que se convocan actos populistas para realizar trabajos que sólo con la supervisión de especialistas pueden acometerse.
Mientras unos montaron su particular teatrillo provinciano, otros ya anunciaron la licitación y comienzo de las obras para esta misma semana.

Vivir para ver. Y lo que nos queda.

______________________________________________________________________________


Marcha verde pola Muralla

“¡tun tun! ¿quién es?
Una rosa y un clavel...
¡abre la muralla!
¡tun tun! ¿quién es?
El sable del coronel
¡cierra la muralla!”

A historia que hoxe lles quero contar é algo parecido, pero en lugar de abrir ou pechar iría de limpar ou non limpar.

Nos últimos días o noso Alcalde aparecía como unha persoa preocupada e reivindicativa en prol da nosa querida muralla romana. Neste breve artigo intentarei explicar a capacidade dalgúns para aparecer ante a opinión pública como defensores daquilo no que nunca creron ou entenderon; ese tipo de persoas que, por un puñado de votos, son capaces de convocar oportunistas marchas verdes cal Hassan de quenda. Lugo en ocasións perde con facilidade a memoria, e precisamente por iso, hai gobernantes que, actuando hoxe dunha forma e mañá da contraria, case sempre obteñen rendibilidade.

Pero a realidade é ben distinta. A Orozco tocoulle recoller os froitos de esforzos de persoas, entre as que modestamente me inclúo - porque se non o fago eu outros non o farán por min - que traballamos para conseguir que a Muralla fose declarada Patrimonio da Humanidade. Lonxe de aproveitar tal oportunidade, o goberno municipal deixouna orfa de plans de promoción.

Cando chegou o bipartito á Xunta, foi obxecto de constantes litixios entre PSOE e BNG, que foron incapaces de asinar un convenio para repartirse as tarefas. O colmo foi cando o Concello de Lugo non concedeu unha licenza solicitada polos responsables da Consellería de Cultura para realizar obras de limpeza similares ás que agora reclama Orozco.

Durante este último mandato tiven a ocorrencia de denunciar publicamente, en nome do Grupo Municipal Popular, este abandono e a necesidade de tomar medidas como prohibir botellóns no adarve, ou redactar, de acordo coa Xunta, unha ordenanza específica para a súa vixilancia e conservación. Socialistas e nacionalistas votaron en contra.

Posteriormente viñeron máis propostas en positivo, sempre nosas, como a celebración dun importante evento deportivo ligado ao aniversario da declaración da Muralla como Patrimonio da Humanidade, con retransmisión televisiva incluída. Aprobouse, co voto en contra do PSOE, e aínda estamos esperando a que se materialice.

Como colofón, hai uns días recibimos a visita institucional do Presidente Feijóo, e ninguén, salvo o que subscribe, expúxolle a necesidade de actuar e de tomarse en serio á Muralla.

O que segue é o que xa saben: os que foron incapaces de realizar un mínimo esforzo cando puideron agora non só esixen prazos imposibles á Xunta de Galicia, senón que se convocan actos populistas para realizar traballos que só coa supervisión de especialistas poden acometerse.

Mentres uns montaron o seu particular teatrillo provinciano, outros xa anunciaron a licitación e comezo das obras para esta mesma semana.

Vivir para ver. E o que nos queda.